$  Artyleria stanowia jedn z trzech podstawowych broni wojska polskiego II Rzeczypospolitej.  Zasadniczym$
$zadaniem artylerii lekkiej (o kalibrach od 75 do 100 mm) byo wspieranie dziaa wasnej piechoty na polu$
$walki.  Kadej dywizji piechoty przyporzdkowany by puk artylerii lekkiej o cigu konnym, zoony z trzech$
$dywizjonw po 12 dzia.  Pierwsze dwa dywizjony uzbrojone byy zwykle w armaty Schneider wz. 97 kal. 75 mm,$
$za trzeci w haubice Skoda wz. 14/19 kal. 100 mm.  Zadaniem armat byo zwalczanie baterii artylerii wroga,$
$natomiast zadaniem haubic bezporednie wsparcie piechoty w ataku i obronie.  Koordynacja dziaa artylerii$
$odbywaa si za porednictwem patroli obserwacyjnych, umieszczonych na wysunitych pozycjach i podajcych$
$koordynaty ostrzau do dziaonw za porednictwem polowej sieci telefonicznej.  czno przewodowa bya$
$czsto niszczona pod wpywem atakw bombowych lub dziaa dywersantw.  Z tego te wzgldu w okresie$
$Kampanii Wrzeniowej polska artyleria lekka czasami nie moga naleycie wesprze dziaa wasnej piechoty.$
$W obliczu ogromnej przewagi niemieckich wojsk pancernych, artyleria lekka czsto musiaa zwalcza$
$nieprzyjacielskie wozy bojowe ogniem na wprost z maej odlegoci.  W takich wypadkach osigano znaczne$
$sukcesy.  Artyleria lekka w roli przeciwpancernej zostaa wykorzystana na najszersz skal w czasie obrony$
$Warszawy, kiedy to armaty wz. 97, ukryte za zaomami budynkw, skutecznie raziy czogi niemieckiej 4 Dpanc,$
$prbujce z marszu wedrze si do stolicy.$
